عالیجناب نویسنده

آقایان ..خانمها ..حضار محترم
سلام علیکم

سخن از ماندن نيست
من و تو رهگذريم
راه طولاني و پرپيچ و خم است
همه بايد برويم تا افق هاي وسيع
تا آنجا که محبت پيداست

قبل از هر حرفی باید عرض کنم که این چند خط رو به هیچ عنوان پاچه خواری حساب نکنید البته می دونید در پست های قبلی می خواستم بنویسم اما خوشحالم که دست دست کردم و حالا جامع تر می توانم به آن بپردازم.
شاید 2 ماه است که درگیر مجموعه برنامه ای هستم که در حقیقت همان اصطلاح ترکیبی رو دارد اما این کجا و آن کجا!!
روزی که صحبتهای اولیه انجام شد مدام با خودم درگیر بودم که آیا من می توانم با چنین موضوعی کنار بیام؟
آیا من به احاظ روحی توانایی چنین کاری را دارم؟ و به علت کثرت قسمتهای برنامه توانایی جمع کردن آن را دارم؟
آیا این برنامه با اتفاقات ماورائی عجین است؟؟؟؟

روزی که رئیس جمهور می گفت در زمان سخنرانی در سازمان ملل هاله نور رو دور سر خودم حس می کردم .
آنقدر خندیدم که تا فردای اونروز عضلات شکمم درد می کرد.
باور می کنید ...که من با اتفاقات ماورائیی برنامه ام رو پیش می برم!
این شاید نوعی اعتراف صادقانه باشد.من نه خواب نما شده ام نه قوه تخیلم زیاد به کمک می آید ...
احساس می کنم لحظات و روزهایی در زندگی وجود دارد که موجودات ویا امکانات ماورایی به یاری ما می آیند.

چند روز پیش آقایی که الان در سپاه تهران مشغول به کار است از خاطرات دوران اسارتش می گفت.جالب بود من تا آن لحظه فکر می کردم که عراقیها آدمهای سخت خشن و بی رحمی بودند او که نام کوچکش حسین است می گفت در لحظه اسازت سربازان عراقی سعی می کردند به ما روحیه بدهند آنها با اشاره به علی (ع) و امام حسین به ما فهماندند که شیعه هستند و با ما برادرند.
حتی سربازانی بودند که در سرما ی ماه دی به ما لباسهای خودشان را هدیه می کردند.
اما او نکته دیگری هم می گفت:صدام مسلمانان شیعه عراقی را به خطهای مقدم می فرستاد و بعثیها همه در خطهای 3 و4 بودند.
تمام مدتی که او حرف می زد از مونیتور نگاهش می کردم.پای چپش مصنوعی بود و از ناحیه گوش چپ نیز مشکل داشت درست که دقت کردم ..او را در فضایی حس می کردم که از جنس ما نبود نمی دانم چطور باز گو کنم نمی دانم اما این صادقانه ترین راهش است.
بغض گلویم را می فشرد برایم کاملا قابل لمس بود که او از جنس من نیست نه اینکه فکر کنید یک فرشته است اما آنها حتی فرشته هم نیستند.اینجا ملائک هم تماشا چی هستند.
ساده وبی آلایش با پیکان مدل 65 آمده بود لبخند می زد او در زمان اسارت 16 سال داشته می گفت گه گاهی مسافرکشی می کنم.10 سال اسارت از جنس عادت نیست.
قبل از اینکه شروع به نوشتن کنم حرفهایم بسیار بود اما الان حس می کنم که باید آرام به صندلی تکیه بدم و به فردا فکر کنم.