گمان داري جهان هست و خدا نيست ؟
در اين كشتي اثر از ناخدا نيست؟
رهت روشن، ولي چشم تو تاريك
تو در بيراهه، اما راه، نزديك
من و تو، قطره درياي جوديم
من و تو، رهرو شط وجوديم .
رسيم آنجا كه در آغاز بوديم .
به نعمت بر سرير ناز بوديم
ز دريا روزگاري ابر برخاست
من ابرش گويم اما عين درياست .
شتابان شد بهر سو چون سواران
بهر جا قطره قطره ريخت باران
ولي اين قطره ها چون درهم آميخت
از اين پيوستگي رودي بر انگيخت
من و تو قطره اي در چنگ روديم
گهي بالا و گاهي در فروديم
گهي بيني كه ره بر رود، تنگست
بهر گامش بسي خارا و سنگ است .
ولي اين رنج ره، پايان پذير است
تو را دستي توانا، دستگير است .
بدنبال سفرها منزلي هست
زراعت هاي ما را حاصلي هست
تو پنداري همين صحرا و دشتست ؟
و اين رود دمان بي سر گذشتست ؟
تو بيني رود را بر لب فغانهاست
نداني كاين فغان از هجر درياست .
چو بر دريا رسد آرام گيرد
چو عاشق كز نگارش كام گيرد
اگر در رنج و گر در پيچ و تابيم
دوباره سوي دريا ميشتابيم .
مهدی سهیلی
« آبان 1349 »
علیرضا پسر فوق العاده با اراده و محکمی است.وقتی مطلب جدیدش رومی خوندم مدام با خودم کلنجار می رفتم که چطور یه همچین آدمی با شناختی که من دارم می تونه به این زودی قافیه رو ببازه( البته که همین حالا هم باورم نمیشه!)به هر حال اتفاق هرچه بد هم باشد افتادنیست حالا زمین و زمان متهم شوند قطعا تاثیری بر نتیجه نخواهد داشت.
احساس می کنم یه جای کار می لنگه نتیجه کنکور کارشناسی ارشد مهم است اما مهم تر از اون اعتماد به نفس و در حقیقت ایمان به راه است راهی که 20 سال پیش شروع کردی.
یه استاد یه دوست یا نه یه آدم همیشه میگفت از:فقط ...قطعا...همین ..و...از این دست کلمه ها خوشم نمیاد می گفت: اینا یه جورایی آدم رو محدود می کنه.محدود به زمان.. مکان..و....
دوست نداشت از این کلمه ها استفاده کنه.اما در شرایط خاص کاربرد کلمات تغییر می کنند.وقتی شما قله رو نشان کردی فقط باید به قله فکر کنی قطعا به نتیجه می رسی و همین راه راه سعادت تو خواهد بود.
فردا در راه است پس تو باید مصلح باشی به ایمان انرژی و عشق.
پشت درياها شهري است!
قايقي بايد ساخت.
